Od czerwca 1942 do sierpnia 1943 był zastępcą szefa sztabu 60 Armii Frontu Woroneskiego i Centralnego, od sierpnia 1943 do maja 1944 dowódcą 322 Dywizji Piechoty w składzie 60 Armii i 13 Armii Frontu Woroneskiego, Centralnego i 1 Ukraińskiego, brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji czernihowskiej, kijowskiej operacji obronnej i zaczepnej, operacji żytomiersko-berdyczowskiej i proskurowsko-czernihowskiej, na czele dywizji forsując rzeki Sejm, Desna, Dniepr i Prypeć oraz wyzwalając Żytomierz (12 listopada 1943) i Tarnopol (14 kwietnia 1944). Od 25 maja do 3 czerwca 1944 był p.o. dowódcy 15 Korpusu Piechoty, później brał udział w operacji lwowsko-sandomierskiej, w której 23 lipca 1944 został ciężko ranny i odesłany z frontu do szpitala.
Od stycznia 1945 do maja 1946 był komendantem szkoły wojskowej w Orle, a od maja 1946 do grudnia 1949 komendantem szkoły wojskowej w Riazaniu, 1951 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa i w styczniu 1952 został zastępcą szefa Zarządu Operacyjnego Sztabu Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech.