On również wprowadził sąd w Canterbury, który rozpatrywał apelacje od sądów kościelnych jego sufraganów}.
Bonifacy starł się z przyrodnimi braćmi Henryka, Lusignanami, którzy przyjechali do Anglii w 1247 roku i walczyli o ziemi i nadania z sabaudzkimi krewnymi królowej. Kłótnia Bonifacego z Aymerem de Valence, biskupem Winchesteru, o szpital w Southwark doprowadziła do rabunku pałacu arcybiskupa w Lambeth oraz porwania jednego z funkcjonariuszy Bonifacego. Konflikt ten został zakończony dopiero na początku roku 1253. Bonifacy był po raz kolejny nieobecny w Anglii od października 1254 do grudnia 1256, bowiem większość czasu spędził w Sabaudii, gdzie próbował pomóc swojej rodzinie, uwolnić swojego starszego brata Tomasza, który był w niewoli w Turynie.
W ciągu 1258 i 1259, Bonifacy był członkiem Rady Piętnastu, który prowadził sprawy Henryka III, zgodnie z postanowieniami z Oxfordu. Rada ta składała się z hrabiów Leicester, Gloucester, Norfolk, Warwick, Hereford i Aumale, Piotra Sabaudzkiego, Jana Fitz Geoffrey, Piotra Montfort, Ryszarda Greya, Rogera Mortimera, Jakuba Audleya, John Maunsella oraz Waltera Cantilupe’a, biskupa Worcester. Jedną z decyzji Rady było wygnanie Lusignanów.