Ten ostatni musiał schronić się u Humberta II Vienne, aby prosić go o pomoc, co przyniosło nową wojnę w 1356.
W 1349 Jakub uzgodnił traktat między sobą, Amadeuszem VI Sabaudzkim, Amadeuszem III Genewskim a domem Viscontich, władców Mediolanu o wzajemnej obronie i pomocy. Traktat zawierał postanowienie, że Galeazzo II Visconti poślubi Biankę Sabaudzką , siostrę hrabiego Amadeusza VI.
W Pinerolo nakazał fortyfikację z odbudową murów, konstrukcję bram i mostów zwodzonych, budowę wież i wyburzenie domów znajdujących się zbyt blisko murów. Prace na zlecenie Jakuba zostały zakończone na początku 1364.
Niezależność od Sabaudii Popadając w coraz większą zależność od hrabiego Amadeusza VI Sabaudzkiego, Jakub skorzystał z przyjazdu do Włoch cesarza Karola IV, aby spróbować poszerzyć swoją niezależność. Zabiegał o prawa wcześniej zarezerwowane tylko dla hrabiów Sabaudii, jak bicie monety czy możliwość nominowania swoich notariuszy. Gdy Jakub otrzymał prawo pobierania cła za towary, które przewożono przez jego domenę, a w szczególności na kluczowej Drodze Francuskiej (obecnie Corso Francia), kupcy zwrócili się do Amadeusza z prośbą o interwencję.