Miasto było ważnym węzłem komunikacyjnym – do/przez Oescus biegły drogi rzymskie: równoleżnikowo wzdłuż Dunaju, od ujścia do Morza Czarnego w Dobrudży, przez Troesmis i Durostorum do Oescus, i dalej na zachód przez Viminacium i Singidunum południkowo od Filipopolis przy Via Militaris na południu do Apulum (Alba Iulia) i Porolissum w Dacji w kierunku południowo-zachodnim, poprzecznie przez Via Militaris i Serdikę (Sofię) do macedońskiej Heraklei przy Via Egnatia.
Pod względem administracyjnym Oescus w pierwszych wiekach naszej ery było jednym z ośrodków prowincji Mezja, a po jej podziale w 86 r. n.e. – Mezji Dolnej.
Po reformach administracyjnych w drugiej połowie III wieku dokonanych przez cesarzy Aureliana (271/275) i Dioklecjana (reformy Dioklecjana, ok. 293 r.), Oescus znalazło się na granicy nowo wydzielonych prowincji Mezja II (Moesia Secunda) w diecezji administracyjnej Tracja (Dioecesis Thraciae) oraz Dacia Ripensis w diecezji administracyjnej Dacja (Dioecesis Daciae). Granica ustanowiona na rzece Utus (Wit) była nie tylko granicą prowincji i diecezji, ale też prefektur: prefektury Ilirii (Praefectura praetorio Illyryci) i prefektury Orientu (Praefectura praetorio Orientis).