oś równoleżnikową osady wyznaczała ulica Średnia (obecna ul. Legionów i ul. Pomorska);
Przed 1823 r. w Łodzi wytyczono i nazwano ulice: Brzezińską (ob. ul. Wojska Polskiego), Drewnowską, Farną (ob. ul. Kościelna), Kościelną, Lutomierską, Łagiewnicką, Podrzeczną (wcześniej także pod nazwami Nad Rzeką i Nadrzeczna), Stodolną (biegła w sąsiedztwie ob. ul. Zachodniej na odcinku między ob. ulicami Ogrodową a Lutomierską oraz równoleżnikowo jako część ob. ul. Lutomierskiej), Wolborską, Zgierską oraz Rynek Starego Miasta (ob. Stary Rynek) – są one najstarszymi ulicami miasta.
1822 przybycie pierwszych osadników – dwóch postrzygaczy wełny; w latach następnych, do 1830 r. włącznie, przybyło do Łodzi 1008 rodzin rękodzielników (majstrów i czeladników sukienniczych, tkaczy bawełniano-lnianych), którzy dali początek rozwojowi przemysłu włókienniczego w mieście; w rezultacie napływu osadników z obszaru Królestwa Polskiego i z zagranicy liczba ludności miasta wzrosła z 799 osób w 1821 r. do 4343 osób w 1830 r.