W roku 1715 przedstawiono następną propozycję, tym razem był to rycerz René Jacob de Tigné i zespół inżynierów francuskich. Przedłożyli oni kilka różnych planów, m.in. budowę baterii nadbrzeżnej i reduty. Inne plany zawierały budowę czterobastionowego fortu, lub leż kombinacje wszystkich trzech (fort, bateria i reduta).
Budowa W końcu, w roku 1723, finalny projekt został zatwierdzony. Zawierał on prace Tigné oraz wojskowego inżyniera Zakonu Charlesa François de Mondion. Nowy fort miał być kwadratowy w zarysie, z czterema bastionami i dwoma nadszańcami. Fort był finansowany przez, i nazwany od imienia portugalskiego Wielkiego Mistrza Antonio Manoela de Vilheny. Założył on też Manoel Foundation, fundusz odpowiedzialny za zarządzanie i wyposażenie Fortu Manoel i jego elementów zewnętrznych.
14 września 1723 roku Wielki Mistrz de Vilhena położył kamień węgielny, i budowa ostro ruszyła do przodu. Przed rokiem 1727 gotowy był zespół obronny (enceinte), nadszańce i dojście do fortu. Rów obronny został wykonany przed rokiem 1732, kaplica, budynki koszarowe, magazyn prochu i chodniki minowe zostały ukończone około 1733 roku. Fort został militarnie uaktywniony przed rokiem 1734.