Pierwotnie planował on wznieść wodociąg w Mutowie, jednakże z uwagi na odległość tej wsi od miasta i znaczący koszt tego rozwiązania postanowiono wywiercić studnię głębinową przy ulicy Wojska Polskiego (ówcześnie Schützenstrasse) naprzeciw szamotulskiej cukrowni (Zuckerfabrik Samter G.m.b.H.). Do pompowania wody używano pomp parowych. Woda najpierw trafiała na kokosowe filtry, a następnie była poddawana procesowi odżelaziania i uzdatniania. Potem trafiała do wieży ciśnień (wieży wodnej) skąd trafiała do wodociągu. Wieża wodna została zaopatrzona w zbiornik wodny Barkhausen o pojemności 150 m³, zlokalizowany około 36 metrów na ziemią. Ta wysokość pozwala na otrzymanie wystarczającego na szamotulskie wodociągi ciśnienia 3,6 atmosfer. Pierwotny wodociąg został zbudowany z rur żeliwnych, miał długość kilku kilometrów i objął swoim zasięgiem rynek, ale również kilka ważnych ulic – Dworcową, Wroniecką, Poznańską czy Lipową. Wodociąg przez wiele lat nie wymagał większych napraw, a jego część funkcjonuje do dziś. Z kolei oczyszczalnia ścieków według projektu Schevena została zbudowana przy ulicy Wodnej, a sieć kanalizacyjną wykonano z rur kamionkowych.