W tej późnej homilii Augustyna obraz ludu żydowskiego i jego religii po Wcieleniu jest ciemniejszy niż w innych jego pismach (np. Przeciw Faustusowi Manichejczykowi). Np. w rozdz. 11 Augustyn wini samych tylko Żydów za śmierć Chrystusa, nie wspominając o Rzymianach. Żydzi są ślepi, uparci, chorzy, i nie mają zrozumienia. Wszystko to jednak jest w oczach Augustyna, idącego za nauczaniem św. Pawła, Bożym zrządzeniem (1.2; 5.6; 7.10; 8.11; 9.14)(por. Mt 8,11-12; Rz 11,22-25 oraz 11,17-18). Ważnym motywem w homilii Augustyna, począwszy od rozdz. 4, jest temat zmiany (łac. mutar). Augustyn odwołał się do nagłówka psalmów 44(45),68(69),79(80), który Septuaginta tłumaczy: „To co ma być zmienione”. W psalmach tych Augustyn widział zapowiedź proroczą Jezusa Chrystusa. W rozdziale piątym biskup mówił o psalmie 44(45), który zapowiada Chrystusa w jego ludzkiej i boskiej naturze oraz Kościół jako jego oblubienicę. W rozdziale szóstym interpretował psalm 68(69) jako zawierający proroctwo cierpień i męki Chrystusa. Zaś w siódmym rozdziale analizował psalm 78(79), będący zapowiedzią zmiany dzierżawców winnicy, która ma przejść w ręce tych, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa.