164-166.
Wdowieństwo mały|prawo|Maria Ludwika Elżbieta w stroju wdowim, obraz autorstwa Louisa de Silvestre. 5 maja 1714 roku książę de Berry zmarł na skutek zakażenia, które wdało się w ranę powstałą podczas polowania. Maria Ludwika Elżbieta od tej pory znana była jako księżna wdowa de Berry. 16 czerwca 1714 roku, siedem miesięcy po śmierci męża urodziła w Wersalu córkę, która zmarła następnego dnia.
We wrześniu 1715 roku Maria Ludwika Elżbieta otrzymała od ojca pałac Luksemburski jako swoją rezydencję w stolicy i wkrótce zaczęła wydawać w nim wspaniałe bankiety. Zamknięcie ogrodów Luksemburskich uczyniło księżnę wdowę de Berry bardzo niepopularna wśród paryżan.
Ludwik XIV zmarł 1 września tego roku i oficjalnie nosząca żałobę Maria Ludwika Elżbieta musiała obiecać rodzicom, że nie będzie wydawać żadnych przyjęć w ciągu następnych sześciu miesięcy. Jednakże śmierć Króla Słońce niezwykle ją ucieszyła - monarcha i Madame de Maintenon nieustannie ją pouczali, prośbą i groźbą usiłując zmienić jej charakter. 23 września 1715 roku opuściła na życzenie ojca pałac Luksemburski i przeniosła się do Palais-Royal, gdzie mieszkali jej rodzice i rodzeństwo. Wkrótce mimo żałoby zaczęła urządzać tam przyjęcia i zapraszać dwór na grę w landsknechta.