Księżna de Berry niemal straciła życie i przez kilka miesięcy nie wstawała z łóżkaAntonia Fraser: Miłość i Ludwik XIV str. 319. Lekarze uznali za przyczynę poronienia stres związany z podróżą i wstrząsy w powozie.
26 marca 1713 roku w Wersalu księżna de Berry urodziła syna, któremu nadano na imię Karol i tytuł księcia Alençon. Po kilku atakach konwulsji dziecko zmarło 16 czerwca tego samego roku. Jego serce złożono w paryskim klasztorze Val-de-Grâce, a ciało w bazylice Saint-Denis. Maria Ludwika Elżbieta nakazała by guwernantce jej syna wypłacano roczna pensję do końca życia.
W listopadzie 1713 roku do wiadomości publicznej doszedł romans księcia de Berry z pokojówką. W zamian Maria Ludwika Elżbieta wzięła sobie kochanka, niejakiego pana La Haye będącego koniuszym jej męża. Kiedy jej romans z La Hayem wyszedł na światło dzienne, książę de Berry zagroził jej odesłaniem do klasztoru. Saint-Simon opisuje nawet jedną ze scen jaka miała miejsce w Rambouillet kiedy to książę publicznie kopnął Marię Ludwikę Elżbietę, głośno narzekając na jej niewierność. Podczas romansu z La Hayem, księżna de Berry zażądała odeń by uciekł z nią do HolandiiLouis de Rouvroy, książę de Saint-Simon: Pamiętniki, tom II str.