Przyznanie nagrody umotywowano znaczeniem książki „o ogromnej wartości historycznej”, przedstawiającej w nowym świetle mało znane, a ważne dla dziejów Żydów i Izraela zagadnienie Królestwa Chazarów.
Służba wojskowa 15 października 1948 38-letni wówczas Abraham Polak został powołany do utworzonej kilka miesięcy wcześniej Armii Obrony Izraela. Swą służbę rozpoczął w Sekcji Kultury przy Sztabie Generalnym, przemianowanej niedługo potem na Departament Propagandy i Edukacji. W roku 1949 podpisał zobowiązanie do podjęcia służby zawodowej na okres jednego roku. Zobowiązanie to przedłużał potem corocznie przez kolejnych 10 lat, pełniąc funkcję „oficera propagandy pisemnej”, a od lipca 1957 „wyższego oficera sztabowego”. Służbę wojskową zakończył 31 maja 1959 w stopniu majora, a w jej trakcie został uhonorowany baretkami Wojny Wyzwoleńczej i Wojny Synajskiej.
W opiniach swych dowódców był charakteryzowany jako „człowiek wykształcony, pełen wiedzy o ogromnym zakresie” (1952), „człowiek wyjątkowy, o szczególnych zdolnościach i talentach” (1958), „człowiek pod wieloma względami nadzwyczajny, niemożliwy do opisania przy użyciu zwykłych pojęć, wyróżniający się pogłębionym intelektem i błyskotliwymi zdolnościami analitycznymi” (1959).