Karagöz – turecki teatr cieni, także występująca w nim główna postać.
Jest jednym z rodzajów tradycyjnego ludowego teatru. Jego technika polega na animacji płaskich figurek-szablonów (tasvir) przylegających do ekranu dzięki prostopadle ustawionym drążkom, ożywianych przez światło lampek oliwnych (obecnie żarówek) ustawionych z tyłu batystowego lub jedwabnego ekranu (ayna). Figurki są wykonane ze specjalnej ażurowej skóry i przedstawiają postać z profilu, a operuje nimi animator (hayalcı) w asyście pomocnika (çırak). Pochodzenie tego teatru jest najczęściej wiązane z przybyciem do Azji Mniejszej ludów tureckich, które z kolei przejęły tę formę teatru z Chin, jednak według legendy jego twórcą był Şeyh Kûşteri z Bursy, który wskrzesił na ekranie postacie dwóch dowcipnisiów – murarza i kowala – straconych na rozkaz sułtana w XIV wieku. Rozwój karagözu wiązał się z sufizmem i przypadł na XV–XVIII w. Początkowo przedstawienia odbywały się w seraju, w XVII w. karagöz stał się również rozrywką mieszczan, osiągając w XVIII w. swój klasyczny kształt. Poszerzony kanon postaci zmienił dydaktyczno-mistyczny dotychczas charakter tego teatru, który stał się satyryczno-polityczną burleską opartą na komizmie słownym. Do drugiej połowy XX w. karagöz przetrwał jako rozrywka dla dzieci.