W karagözie występuje dwóch protagonistów: wulgarny, ale sympatyczny prostak Karagöz i uprzejmy mądrala Hacıvat, a także stały zestaw drugoplanowych postaci – stereotypowe karykatury przeciwstawnych typów ludzkich. Spektakl karagözu składa się ze stałych sekwencji: prologu (mukademme) stanowiącego zapowiedź spektaklu (pojawienie się gőstermelik – elementu dekoracji pełniącego funkcję plakatu), kroczenia Hacıvata, wykonującego melorecytację, klasyczny wiersz typu sema-i, recytacji przez Hacıvata „gazelu otwarcia” (perde gazeli), wejścia Karagöza i dialogu protagonistów (muhavere), sztuki właściwej (fasl-ı taklit) i epilogu (bitiş). W XVI w. spektakle składały się z luźnych epizodów, z których w XVII w. zaczęto budować fabułę. Repertuar składa się ze stałych schematów fabularnych zawierających improwizację i aluzje polityczne. W klasycznym zestawie istniało ok. 30 pozycji na kolejne wieczory Ramadanu (m.in. Krwawa Nigâr, Wycieczka do Yalova, Karagöz panną młodą). Jako forma teatru popularnego jest pod wieloma względami podobny do tureckiego odpowiednika commedia dell'arte (orta oyunu).
Bibliografia Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 2003.
Kategoria:Bursa (miasto) Kategoria:Kultura w Imperium Osmańskim Kategoria:Kultura w Turcji Kategoria:Lalki teatralne Kategoria:Teatr lalek