Inne oddziaływania terapeutyczne nie mają na celu zmiany tożsamości płciowej dziecka. Lekarze natomiast radzą dzieciom i ich rodzicom, by unikali celów ukierunkowanych na tożsamość płciową, a zamiast tego radzili sobie z niepokojem dziecka, korzystając z psychoedukacji i wspierając jego odmienną tożsamość i zachowanie w miarę ich rozwoju. Klinicysta może zasugerować, by rodzic był uważny, słuchał i zachęcał dziecko do odkrywania i wyrażania swojej tożsamości płciowej, którą można nazwać "prawdziwą płcią". Może to usunąć piętno związane z dysforią, a także presję na dostosowanie się do tożsamości lub roli płciowej, z którą się nie identyfikuje, czyli tzw. płeć udawaną.
Zmiany w wytycznych medycznych (2020–2024) W latach 2020–2024 kilka europejskich krajów (m.in. Wielka Brytania, Szwecja, Finlandia) dokonało rewizji wytycznych dotyczących dysforii płciowej u dzieci i młodzieży na podstawie systematycznych przeglądów dowodów naukowych.
W 2024 roku opublikowano tzw. (ang.