Został skierowany do pracy w Państwowym Domu Dziecka w Skorogoszczy, gdzie na stanowisku wychowawcy pozostał do 1956 roku (podjął tam eksperyment polegający na przekazaniu samorządowi dziecięcemu autentycznej władzy w zakresie niektórych dziedzin życia domu). Po trzyletniej pracy wychowawczej studiował pedagogikę na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego, którą ukończył napisawszy rozprawę magisterską w zakresie psychologii rozwojowej pod kierunkiem Marii Żebrowskiej. Po uzyskaniu magisterium z pedagogiki w roku 1958 powrócił do pracy wychowawczej, ucząc przez trzy lata matematyki i fizyki w szkole podstawowej w Konstancinie (przeprowadził tam eksperyment dotyczący zmiany sytuacji moralno-społecznej uczniów na lekcjach matematyki) oraz propedeutyki filozofii w Liceum w Skolimowie. W 1961 roku podjął studia doktoranckie w Polskiej Akademii Nauk, które zwieńczył napisaniem w roku 1965 dysertacji doktorskiej na temat sporu wokół etyki tomistycznej: „Przeciwstawienie etyki społecznych przeobrażeń i etyki doskonałości wewnętrznej” pod kierunkiem Bogdana Suchodolskiego. Od roku 1966 pracował w Katedrze Pedagogiki Ogólnej na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego, z którym był związany do 1996 roku.