Pod bardziej agresywnym kalifem Hiszamem ibn Abd al-Malikiem, arabskie najazdy stały się bardziej ambitne i prowadzone przez jednych z najzdolniejszych generałów kalifatu, w tym i książąt z dynastii Umajjadów, na przykład Maslamy ibn Abd Al-Malika i synów samego Hiszama, Mu’awiji, Maslamy i Sulajmana. Stopniowo jednak muzułmańskie sukcesy stały się rzadsze, zwłaszcza od kiedy zasoby kalifatu były uwikłane w narastający konflikt z Chazarami na Kaukazie. Najazdy trwały, ale arabscy i bizantyńscy kronikarze wspominają mniej zdobytych twierdz i miast. Tym niemniej w 737 r. duże zwycięstwo nad Chazarami pozwoliło Arabom skoncentrować uwagę i wzmóc kampanie przeciwko Bizancjum. W ten sposób w 738 i 739 r. Maslama ibn Hiszam przeprowadził udane najazdy, w tym zdobycie Ankary. W roku 740 Hiszam zorganizował największą wyprawę w czasach swoich rządów, powierzając dowództwo nad nią swojemu synowi, Sulajmanowi.
Przebieg bitwy Według kroniki Teofana Wyznawcy, atakujące siły Umajjadów liczyły 90 000 ludzi.