Edward Banaszak (ur. 7 stycznia 1892 w Samostrzelu, zm. 23 listopada 1977 w Szczecinie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana, urzędnika ziemskiego w Samostrzelu i Marianny z Kuplerskich. Uczył się w szkole obywatelskiej w Poznaniu, następnie na dwuletnim kursie w Łobżenicy, a od 1908 roku w seminarium nauczycielskim w Kcyni. W styczniu 1912 roku zdał egzamin nauczycielski i rozpoczął nauczanie w Łosośnikach i Królikowie k. Szubina. Po wybuchu I wojny światowej został wcielony 24 sierpnia 1914 roku do niemieckiego 49 pułku piechoty w Gnieźnie. Walczył na froncie rosyjskim i zachodnim w składzie 212 pułku piechoty. 15 stycznia 1917 roku ukończył kurs oficerski w Biedrusku. Walcząc na froncie zachodnim, 15 kwietnia 1918 roku pod Hainvillers (Francja) został ranny, a 10 października 1918 roku zakażony gazem pod Juvin (Francja). Do 9 listopada 1918 roku przebywał w Królewcu na leczeniu szpitalnym. Był dwukrotnie odznaczony niemieckim Krzyżem Żelaznym I i II klasy oraz przedstawiony do Orderu Hohenzollernów (Hohenzolern Hausorder).