Pierwsza wersja Fukan zazengi z 1227 roku nie zachowała się. Przetrwały dwie wersje: spisany ręką samego autora tekst z roku 1233 (tzw. „rękopis Tenpuku”) oraz wersja popularna, zredagowana prawdopodobnie ok. 1243 roku lub w latach 1242–1246. Wersja popularna, używana do dziś, została włączona do Eihei kōroku, zbioru wykładów i pism Dōgena skompilowanego przez jego ucznia Kouna Ejō i wydanego drukiem w 1673 przez Manzana Dōhaku. Wersja z 1233 roku pozostawała do niedawna w rękopisie.
Obie wersje różnią się od siebie w istotnych szczegółach, odwzorowując ewolucję myśli Dōgena i rozwój japońskiej szkoły sōtō.
Fukan zazengi to jeden z trzech stworzonych przez Dōgena tekstów poświęconych praktyce zazen. Dwa późniejsze teksty, Zazenshin i Zazengi, napisane zostały po japońsku i włączone jako zwoje do Shōbōgenzō. Przedstawione w obu tych tekstach rozumienie zazen bliskie jest poglądowi zawartemu w popularnej (późniejszej) wersji Fukan zazengi.
Treść Tekst Fukan zazengi dzieli się na trzy w przybliżeniu równe części: filozoficzne podstawy praktyki zazen, konkretne wskazówki dotyczące medytacji (w większości przepisane za Zuochan yi), rozważania o zaletach medytacji i zachęta do wytrwałej praktyki.