Odznaczony austriackim Srebrnym Medalem Waleczności I klasy.
W Wojsku Polskim służył w Mielcu od 1 listopada 1918. Był przyjęty jako podporucznik do 23 pułku piechoty. Podczas działań pułku w grupie płk. Leopolda Lisa-Kuli pod Machnowem i Uchnowem był dowódcą kompanii. 7 stycznia 1919 dowodząc kilkoma żołnierzami wdarł się do wsi Machnów zadając nieprzyjacielowi znaczne straty. W dniach 16–18 czerwca 1920 dowodząc 10 kompanią w lasach pod Brzostowicą zdobył pozycje bolszewickie i pomimo ostrzału i siedmiokrotnych ataków nieprzyjaciela zdołał je utrzymać. Raniony odłamkiem szrapnela w głowę pod Okuniewem nie opuścił stanowiska podtrzymując na duchu żołnierzy. Podczas obrony wsi Karasino w dniu 27 lipca 1920, gdy dowodzony przez niego oddział zaatakowały znaczne siły kawalerii i piechoty bolszewickiej, pomimo silnego ognia zatrzymał nieprzyjaciela atakiem na bagnety, a następnie zmusił wroga do cofnięcia się. 2 sierpnia 1920 dowodził obroną prawego skrzydła podczas ataku nieprzyjaciela na odcinek III batalionu. Odparto pierwszy atak, a podczas drugiego, pomimo wdarcia się nieprzyjaciela do okopów sąsiedniej kompanii, bronili się zaciekle i dopiero na rozkaz wycofał swój oddział. Podczas odwrotu odpierał ataki bolszewickiej kawalerii, przyczyniając się do zatrzymania rozpędzonych polskich żołnierzy i stawienia oporu wrogowi.