Za czyny i służbę na froncie polsko-bolszewickim dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych i Orderem Virtuti Militari (1921 rok). Po zakończeniu działań będąc oficerem III batalionu 23 pułku piechoty, aż do przesunięcia pułku do Włodzimierza pełnił służbę na polsko-litewskiej linii demarkacyjnej.
Od 30 października 1921 do 3 marca 1923 był słuchaczem kursu doskonalącego w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Po ukończeniu kursu został przydzielony do III batalionu 23 pułku piechoty we Włodzimierzu. Od 11 kwietnia 1924 do 29 sierpnia 1925 jako instruktor kursu doszkolenia młodszych oficerów piechoty był oddelegowany do Centralnej Szkoły Podoficerów Piechoty nr 1 w Chełmnie. Adiutant III batalionu od 28 stycznia 1926, a od 19 czerwca do 30 sierpnia 1926 zastępował adiutanta pułku oraz był adiutantem I batalionu od 24 września 1926. Od 29 października 1926 był w zastępstwie dowódcą I batalionu. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 44. lokatą. W kwietniu tego roku został wyznaczony na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego 23 pp.