W marcu 1931 został przesunięty ze stanowiska obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego na stanowisko dowódcy batalionu.

Przeniesiony 14 marca 1934 ze stanowiska dowódcy I batalionu 23 pułku piechoty do Brygady KOP „Polesie”. Uczestnik kursu taktyczno-strzeleckiego w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie od 25 kwietnia 1934. Od 9 czerwca 1934 dowódca Batalionu KOP „Rokitno”. Na dowódcę Batalionu KOP „Suwałki” został przeniesiony 24 grudnia 1935Objął 10 lutego. Awansowany na stopień podpułkownika 19 stycznia 1936. 21 marca 1936 nadano mu Odznakę KOP „Za służbę graniczną”. 9 grudnia 1937 przeniesiony do Pułku KOP „Głębokie” na stanowisko zastępcy dowódcy7 grudnia zdał dowództwo batalionu i na którym pozostawał do mobilizacji jednostek KOP w 1939. Podczas mobilizacji oraz po wybuchu wojny dowodził odtworzonym Pułkiem KOP „Głębokie”. Po agresji sowieckiej, wraz z resztkami rozbitej przez Armię Czerwoną jednostki został internowany na Łotwie. W 1940 aresztowany przez NKWDPo zajęciu terytorium Łotwy przez ZSRR i osadzony w więzieniu w Rydze. W maju 1941 zesłany do obozu pracy w Komi na 10 lat. Po ogłoszeniu amnestii, od września 1941 przebywał w obozach Armii Polskiej na Wschodzie. Wyznaczony dowódcą Ośrodka Zapasowego 6 Dywizji Piechoty w Buzułuku. Wyszedł z Rosji wraz z armią gen. Władysława Andersa.