W C. K. Armii został mianowany nadlekarzem (Oberarzt) od 1 czerwca 1889. W tej funkcji od końca lat 80. służył w 38 pułku piechoty w Budapeszcie. Następnie został awansowany na stopień lekarza pułkowego II klasy (Regiments-Arzt zweiter Classe) od 1 listopada 1892. Od tego czasu służył w 15 pułku piechoty w Tarnopolu. Od około 1895 był lekarzem w 8 pułku ułanów w Stanisławowie. W maju 1895 został mianowany lekarzem pułkowym I klasy od 1 listopada 1892 przy 8 pułku ułanów. Wkrótce potem został lekarzem 10 pułku piechoty w Jarosławiu i służył tam w drugiej połowie lat 90. XIX wieku. W początkowych latach XIX wieku był lekarzem 45 pułku piechoty z Przemyśla i służył wówczas w Sanoku, gdzie stacjonował III batalion tej jednostki. Został awansowany na stopień lekarza sztabowego (Stabsarzt) od 1 listopada 1906 i objął stanowisko szefa lekarzy garnizonu (Garnchefarzt) w Tarnopolu, które pełnił w kolejnych latach. W 1913 został przeniesiony w stan spoczynku