W 1905 jako lekarz z Sanoka był sygnatariuszem odezwy lekarzy polskich o charakterze antyalkoholowym. Prywatnie zajmował się hodowlą zwierząt. Zasiadł w komitecie wystawy drobiu w Jarosławiu w 1899 i podczas niej otrzymał dyplom honorowy za polskie gołębie olbrzymie oraz medal srebrny za rysie i śląskie gołębie. W 1899 jako pierwszy wyszukał i opisał rasę dawnych kur polskich pod nazwą zielononóżka kuropatwiana (tzw. „polska zielononóżka”) w czasopiśmie „Hodowca Drobiu” w 1899 roku (w większości współczesnych publikacji podano datę 1879)), wspomagając tym samym starania C. K. Towarzystwa Rolniczego z Krakowa ukierunkowane na odnalezienie jednolitego typu kury krajowej. Na początku XX wieku, jako członek Galicyjskiego Towarzystwa Chowu Drobiu i Królików hodował kaczki Peking i kury włoskie kuropatwie i minorki czarne. Na łamach „Hodowcy Drobiu” w 1904 opublikował artykuł pt. Polskie gołębie rasowe i ich chów (przebywał wówczas w Krakowie);