Wyspa ta miała stać się centrum obrony i miejscem stoczenia decydującej bitwy, otoczonym pozycjami minowymi. Wejście do zatoki patrolować miały krążowniki, które po kontakcie z nieprzyjacielem wycofałyby się na wschód, naprowadzając wrogie okręty na zagrody minowe. Marsz zespołów przeciwnika swoimi działaniami miały spowalniać okręty podwodne oraz kontrtorpedowce. Ze względu na niedobór krążowników postanowiono zorganizować na wybrzeżach zatoki posterunki obserwacyjne oraz stacje łączności.
Manewry Jako metodę weryfikacji planów Sztab Generalny Marynarki Wojennej wybrał przeprowadzenie manewrów morskich w sierpniu 1908 roku. Z Floty Bałtyckiej wyodrębniono dwa zespoły: flotę ofensywną („nieprzyjaciela”) pod dowództwem kontradmirała Nikołaja von Reitzensteina i flotę defensywną („rosyjską”) pod dowództwem kontradmirała Edwarda Szczęsnowicza.