Monitorowanie to możliwe jest dzięki pojawieniu się nowych technologii i sposobów neuroobrazowania, jak na przykład funkcjonalny rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, które pozwalają, według badaczy, na precyzyjne planowanie, selekcjonowanie i tworzenie skuteczniejszych metod i oddziaływań pedagogicznych. Twierdzą oni, że metody tradycyjne, w dzisiejszym skomputeryzowanym świecie, nie sprawdzają się, męczą mózg i nie dają satysfakcji ze zdobywania nowej wiedzy. Kluczowym jest również przekonanie, że elastyczność mózgu i możliwość uczenia się tworzą całość i są wzajemnie powiązane. Każdy człowiek jest indywidualistą i w trakcie procesu przyswajania wiedzy potrzebuje różnych bodźców związanych z jego własnym doświadczeniem. Fundamentalnym jest eksplikacja zasad i strategii, które wpływają na wybór przez nauczyciela określonej metody dydaktycznej, tj. spojrzenie na ucznia w sposób indywidualny i wzięcie pod uwagę jego predyspozycji.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Neuroedukacja · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.