Odznaczony Medalem Waleczności II klasy i Krzyżem Karola.
Po zakończeniu I wojny światowej, jako porucznik służył od 1 listopada 1918 roku w 2 pułku strzelców podhalańskich, który powstał na bazie batalionu zapasowego austriackiego 32 pułku piechoty. Wyznaczano go na różne stanowiska, m.in. oficera ewidencyjnego i dowódcy kompanii zapasowej. Od 1 sierpnia 1919 roku był odkomenderowany do XIV Brygady Piechoty na adiutanta sztabu. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 27 czerwca 1920 roku otrzymał polecenie dostarczenia rozkazu dla grupy wypadowej I batalionu 27 pułku piechoty. Pomimo otoczenia jego oddziału przez kawalerię gen. Siemiona Budionnego i narażając własne życie doręczył rozkaz przyczyniając się tym samym do ocalenia batalionu. Za ten czyn 19 marca 1921 rok został odznaczony Orderem Virtuti Militari. W 1921 roku został zatwierdzony jako porucznik (z dniem 1 kwietnia 1920 roku) w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Przeniesiony 22 lutego 1921 roku do Wydziału I Mobilizacyjno-Organizacyjnego Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lwów” we Lwowie. Urlopowany z wojska od 28 października 1921 roku celem ukończenia studiów, a ewidencyjnie przeniesiony do kadry 19 pułku piechoty Odsieczy Lwowa.