Produkcja bananów rozwijała się już w tym czasie również i w innych regionach kraju, przede wszystkim w rejonie miasta Machala i na południe od Guayaquil. Większość gospodarstw rozwijających się na ekwadorskim wybrzeżu była niewielka, a ich właścicielami pozostawali lokalni przedsiębiorcy. W 1964 roku na obszarze Ekwadoru funkcjonowało na przykład ponad 3 tysiące gospodarstw o średniej powierzchni ok. 64 hektarów. Jedynie niewielką część z nich stanowiły wielkie posiadłości ziemskie, lecz i one w zdecydowanej większości nie znajdowały się w rękach międzynarodowych korporacji. Wielkie przedsiębiorstwa kontrolowały natomiast w pełni transport bananów za granicę. W 1954 roku 80% bananów było wywożonych z Ekwadoru na statkach należących do pięciu firm, z których trzy – Standard Fruit Company, United Fruit Company i Noboa Group – kontrolowały 50% eksportu. Przedsiębiorstwa te żądały od ekwadorskich plantatorów dużych udziałów w zyskach, zmuszając ich do ograniczania kosztów produkcji.