Rosnąca produkcja bananów sprzyjała ogólnemu rozwojowi Ekwadoru. Rząd Ekwadoru wykorzystując środki finansowe pożyczone od Stanów Zjednoczonych przeprowadził szeroko zakrojony projekt budowy dróg, które połączyły rozlokowane w różnych częściach kraju plantacje. W sumie, w latach 1944–1967 w Ekwadorze zbudowano ok. 3500 nowych kilometrów utwardzonych dróg. Jednocześnie zadbano o rozwój infrastruktury portowej, pozwalającej na szybszy załadunek bananów na statki i zwiększenie liczby eksportowanych owoców. Wraz z rozwojem plantacji bananów trwały migracje zarobkowe ludności z obszarów położonych w głębi lądu na wybrzeże. thumb|Banan różowy (Musa velutina) w dolinie Mindo Produkcja bananów rozwijała się w Ekwadorze najszybciej w latach 1948–1960. W latach 1948–1954 powierzchnia upraw bananów wzrosła przeszło dziesięciokrotnie. Podczas gdy jeszcze w 1945 roku z Ekwadoru wywieziono 18 tysięcy ton bananów, w 1955 roku wartość ta wzrosła do 613 tysięcy ton, a w 1964 roku – 1,2 miliona ton. Wartość eksportu wzrosła z 2,8 mln USD w 1948 roku do 90 mln USD w 1960 roku. W latach 1959–1961 banany stanowiły ⅔ całkowitego eksportu z Ekwadoru, czyniąc z kraju monokulturę bananową. W 1953 roku Ekwador stał się największym światowym eksporterem bananów.