Z powodu kłopotów z kolońskimi mieszczanami do oficjalnej intronizacji w katedrze w Kolonii doszło dopiero w 1372 r., konflikt zresztą wybuchał ponownie w kolejnych latach, m.in. z powodu dążeń Fryderyka do odzyskania faktycznej kontroli nad miastem. Po śmierci brata w 1397 r. Fryderyk objął rządy w Saarwerden, które po pewnym czasie przekazał swemu siostrzeńcowi, Fryderykowi z Moers. Podjął próbę osadzenia na stanowisku arcybiskupa Moguncji swego krewnego, Jofrida z Leiningen. Starał się zapewnić karierę kościelną swemu synowi Henrykowi. Wspierał też karierę swego siostrzeńca Dytryka z Moers, któremu ostatecznie zapewnił wybór po swojej śmierci na kolejnego arcybiskupa Kolonii.
Fryderyk toczył długotrwałą wojnę przeciwko hrabiemu Kleve Adolfowi I o Linn, zakończoną sukcesem w 1392 r. Pozostawał w dobrych stosunkach z cesarzem Karolem IV Luksemburskim; w 1376 r. jeszcze za życia Karola uczestniczył w elekcji jego syna Wacława IV Luksemburskiego na króla Niemiec i koronował go w Akwizgranie. Jednak później uczestniczył w detronizacji niekompetentnego Wacława oraz był jednym z elektorów, którzy wybrali na króla Niemiec Ruprechta z Palatynatu;