pierwsza, druga itp.) i również był systemem obligatoryjnym, system Pruski oparty był na częściach tysięcznych i był systemem opartym na deklaracjach producenta. Młode Państwo potrzebowało spójnego systemu prawnego, stąd w 1920 i 1921 roku okres przejściowy, który dopuszczał do obrotu wyroby ocechowane w systemach Rosyjskim i Austriackim, oraz nieodpłatne opatrzenie znakiem przechodnim polskiego urzędu probierczego. Na podstawie "Ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o upoważnieniu Ministra Przemysłu i Handlu do wydawania zarządzeń w zakresie nadzoru nad przemysłem złotniczym i handlem wyrobami złotniczemi oraz organizacji urzędów probierczych na obszarach b. zaborów austrjackiego i rosyjskiego" Minister Przemysłu i Handlu posiadał uprawnienia do wydawania zarządzeń dotyczących zasad organizacji polskiego probiernictwa. W sierpniu 1920 ustanowiono pierwsze urzędy probiercze, najpierw w Zaborze rosyjskim a następnie austriackim, powołując urzędy probiercze w Warszawie, Krakowie i we Lwowie, w 1922 powołano urząd probierczy w Wilnie. Jednocześnie wprowadzono nakaz rejestracji znaku imiennego wytwórcy i uzyskanie świadectwa złotniczego, który stanowił zarazem dopuszczenie do obrotu lub wytwórstwa w branży złotniczej.