Wizerunek cechy probierczej dla złota przedstawiał głowę rycerza skierowaną w prawo oraz cyfrę określającą próbę, natomiast próba srebra przedstawiała głowę kobiety skierowaną w lewo wraz z cyfrą oznaczającą próbę. Ustalono trzy stopnie dla próby złota (960, 750, 583) oraz trzy stopnie dla srebra (940, 875, 800)

Lata 1931–1963 Lata 30. przyniosły zmiany wzorów cech probierczych. Ważną nowością jest cecha wwozowa, jest to głowa kobiety lub rycerza (odpowiednio dla srebra i złota) wraz z literą Z poniżej, znak określał, że wyrób jest przynajmniej najniższej stosowanej w kraju próby metalu, jednak nie stwierdzał ewentualnej wyższej próby. Zmieniono też stopnie prób złota dodając próbę 375 i 333 Cechy zostały też opatrzone literą, która odpowiadała urzędowi probierczemu w którym cechę naniesiono:

W – Warszawski Urząd Probierczy L – Lwowski Urząd Probierczy K – Krakowski Urząd Probierczy V – Wileński Urząd Probierczy

Urząd probierczy w Warszawie działał nieprzerwanie do 1 sierpnia 1944, władze niemieckie Generalnej Guberni respektowały polski system probierczy i zezwalały na jego funkcjonowanie.