Jan Bylczyński h. Dęboróg (ur. w Tołoczkach, pow. grodzieńskim, zm. 22 października 1977 w Korwiu) – major artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Feliksa, oficera armii rosyjskiejT. Epsztein, S. Górzyński, Spis ziemian Rzeczypospolitej w r. 1930. Województwo poleskie. Cz. 1, Warszawa 1996. i Rozalii z domu Klawe.
UkończyłBylczyński Jan [teczka osobowa], Kolekcja Akt Personalnych CAW, Sygn. 1.481.B. 15864, [w:] Centralne Archiwum Wojskowe.: 1909–1914 – Szkołę Realną w Grodnie, 1914–1915 – Szkołę Realną w Borowiczach, 21.12.1916–30.06.1917 – Siergiejewską Szkołę Artylerii w Odessie (ros. Сергиевское артиллерийское училище), 7/8.1919 – Oficerską Szkołę Artylerii w Rembertowie, 1921–1922 – Wydział Prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.
W listopadzie 1916 roku wstąpił do armii carskiej. Służył w Lidzie. Od grudnia 1916 studiował w Siergiejowskiej Szkole Artylerii w Odessie. Po powrocie do pułku służył jako chorąży (praporszczik) w 3 Samodzielnym Dywizjonie Artylerii Ciężkiej (3-й отдельный полевой тяжелый артиллерийский дивизион w 28 Korpusie Armijnym generała W. A. Slusarienko, następnie generała-lejtnanta M.M. Butczika) na Froncie Północnym w rejonie Jakobstad (obecnie Jēkabpils na Łotwie, w Łatgalii). Od grudnia 1917 do maja 1918 roku przebywał na urlopie w Pietrozawodsku, w Karelii.