Dla Marii Klementyny Sobieskiej skomponował operę Artaserse (1730), ponownie do libretta Metastasia, wówczas już poety cesarskiego w Wiedniu.
Jego opery zaczęto wystawiać także poza Neapolem i Rzymem, głównymi ośrodkami jego działalności, dwie w weneckim Teatro San Giovanni Grisostomo (1725, z powodu zamknięcie teatrów rzymskich w czasie roku świętego), po ich sukcesie wiosną tego samego roku w Parmie. Lata 1725–1726 to szczyt aktywności twórczej kompozytora, powstały wtedy Astianatte, Didone abbandonata i Siroe re di Persia - dwie ostatnie rozpoczęły udaną współpracę z Metastasiem, którą Francesco Algarotti uznawał za przykład doskonałej współpracy kompozytora i pisarza. Vinci skomponował opery do prawie wszystkich wczesnych librett Metastasia, niemal zawsze (z wyjątkiem Didone abbandonata) po raz pierwszy. Wywiązała się przy tym długotrwała rywalizacja między Vincim a innym kompozytorem neapolitańskim, Porporą.