Po śmierci Alessandra Scarlattiego w październiku 1725 zatrudniony był w kapeli królewskiej w Neapolu. Odtąd jego działalność ograniczyła się do Neapolu i Rzymu, choć jeszcze w 1728 napisał na wesele księcia Parmy napisał operę Medo oraz muzykę do baletu konnego Le nozze di Nettuno. Wykładał też w tym samym konserwatorium, które ukończył, do jego uczniów należał Giovanni Battista Pergolesi. Został też członkiem Bractwa Różańcowego przy kościele Santa Caterina a Formiello, gdzie także pełnił funkcję kapelmistrza. Stamtąd pochodzi większość jego muzyki kościelnej, stanowiącej zresztą niewielką część jego dorobku. W latach 1729 związany był głównie z Teatro delle Dame, jako impresario i główny kompozytor (Alessandro nell’Indie, Artaserse z librettami Metastasia). Z okazji narodzin delfina skomponował wykonaną 26 listopada w ambasadzie francuskiej serenadę La contesa de’ numi. W ostatnich latach życia, choć trwała jego rywalizacja z Porporą, należał wciąż do najbardziej popularnych kompozytorów włoskich. Umarł młodo, według pogłosek otruty przez męża kobiety, z którą nawiązał romans.