Do Wierchnieuralska miało ostatecznie dotrzeć 903 więźniów z Tarnopola. Bogdan Musiał twierdził natomiast, że dalszy los ewakuowanych pozostaje nieznany.
Część więźniów politycznych enkawudziści zamordowali na miejscu. Zbrodnia wyszła na jaw 3 lipca, tj. kilkanaście godzin po ewakuacji Sowietów z Tarnopola. Do więzienia wdarli się wówczas mieszkańcy miasta, którzy poszukiwali aresztowanych krewnych i przyjaciół. W piwnicach gmachu odnaleźli masowy grób przysypany cienką warstwą ziemi, a także pomieszczenie wypełnione zwłokami. Ponadto na dziedzińcu wewnętrznym odkryto jeszcze jedną zbiorową mogiłę, którą enkawudziści usiłowali zamaskować darnią. Świadkowie podawali, że wiele ciał było zmasakrowanych lub znajdowało się w stanie daleko posuniętego rozkładu. Wśród zwłok zamordowanych więźniów znaleziono ciała dziesięciu niemieckich żołnierzy – trzech strzelców górskich i siedmiu lotników Luftwaffe – którzy zostali zamordowani po wzięciu do niewoli.
Źródła podają rozbieżne informacje na temat liczby ofiar. Dokumenty NKWD informują, że w Tarnopolu „ubyło według pierwszej kategorii” 560 więźniów, a podczas konwojowania pieszej kolumny zabito „przy próbie ucieczki” 18 osób. Świadkowie szacowali natomiast, że zamordowano od kilkuset do tysiąca więźniów.