Większość ofiar była narodowości ukraińskiej. W gronie zamordowanych znalazło się także m.in. 25 członków terenowej siatki Polskiej Organizacji Walki z Wrogiem ze Zborowa, w tym jej dowódca chor. Czesław Frytz. Wszyscy oni zostali aresztowani na początku czerwca 1941 roku. Rozstrzelano ponadto ośmiu członków polskiej młodzieżowej organizacji konspiracyjnej ze Złoczowa, aresztowanych pod koniec listopada 1939 roku.
Epilog thumb|Żydzi zmuszeni do ekshumacji ofiar NKWD. Podwórze więzienia w Tarnopolu
Podobnie jak miało to miejsce w przypadku wielu innych masakr więziennych, winą za zbrodnie NKWD obarczono ludność żydowską, którą zgodnie ze stereotypem „żydokomuny” utożsamiano w całości z systemem sowieckim i stosowaną przezeń polityką terroru. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Tarnopola (2 lipca) grupę miejscowych Żydów i wziętych do niewoli czerwonoarmistów zmuszono do pracy przy ekshumacji zwłok odnalezionych w więzieniu. Po zakończeniu pracy robotnicy zostali zamordowani. W mieście doszło do pogromu, w którym uczestniczyli ukraińscy nacjonaliści i niemieccy żołnierze. Do czasu stłumienia zamieszek przez Wehrmacht, co nastąpiło 6 lipca, zamordowano setki tarnopolskich Żydów.