Masakrę przeżyli tylko nieliczni więźniowie. W jednym z niemieckich raportów podano, że było ich zaledwie ośmiu. Z kolei naczelnik więzienia szacował liczbę pensjonariuszy pozostawionych w celach na około 60–70 osób. Po ucieczce oprawców niektórzy z ocalałych zdołali wyłamać drzwi cel i wydostać się przez wyłomy w murach uczynione przez niemieckie bomby. Rannych więźniów przewożono do szpitala na wyspie Pentalia.
Epilog thumb|Uroczystości z okazji 72. rocznicy masakry, czerwiec 2013 25 czerwca Dubno zostało zajęte przez Niemców. Do opustoszałego więzienia udali się mieszkańcy miasta, którzy liczyli, że odnajdą tam aresztowanych krewnych i przyjaciół. Świadkowie wspominali, że miejsce masakry przedstawiało makabryczny widok. Korytarze, schody, a nawet piwnice zalane były strugami krwi. W raporcie niemieckiej Tajnej Policji Polowej, której funkcjonariusze 27 czerwca dokonali oględzin miejsca masakry, znalazła się informacja, że odnalezione w więzieniu zwłoki nosiły ślady bestialskich tortur, na przykład zdzierania skóry z rąk. U niektórych kobiecych zwłok miano także zaobserwować ślady gwałtu.