W kontekście XIX i początku XX wieku praktykę tę można postrzegać jako element tendencji do przedstawiania folkloru górnośląskiego w większym stopniu jako części ogólnopolskiej kulturyAdam Okun, „Ludwik Starostzick – zbieracz i badacz pieśni rybnickich“, Rocznik Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu. Przyroda, Nr. 10 (2022).Ludomir [Emil Szramek], „O zbiorach pieśni ludowych na Górnym Śląsku“, 1914, s. 8. Szramek podaje, że niektórzy zarzucali Rogerowi, iż „za mało zostawił kolorytu ludowego“, tj. „za mało uwzględnił właściwości narzeczowe“. Z tego powodu Ludwik Starostzik przedrukował w 1885 r. 23 pieśni z jego zbioru i dodał jedną nową, wszystkie w narzeczu powiatu rybnickiego..
Zawartość Zbiór zawiera 546 śląskich pieśni ludowych wraz z zapisem nutowym. Piosenki autor dzieli na grupy tematyczne wg systematyki mieszanej, zestawiając w grupy pieśni myśliwskie, miłosne czy pijackie. Książka zawiera skorowidz w układzie alfabetycznym z incipitami tekstów, od których zaczynają się piosenki, traktowanymi jako tytuły.