W 1936 wyemigrował do Palestyny, gdzie związał się z Ogólnymi Syjonistami. Był redaktorem wydawanej przez partię gazety „Ha-Boker”. Rozpoczął działalność w Agencji Żydowskiej, w latach 1946–1948 był dyrektorem jej departamentu gospodarczego. Był jednym z sygnatariuszy ogłoszonej 14 maja 1948 Deklaracji niepodległości Izraela, a w utworzonym w tym dniu rządzie tymczasowym Dawida Ben Guriona objął funkcję ministra przemysłu i handlu. Sprawował ją do czasu powołania nowego rządu 10 marca 1949. W pierwszych wyborach parlamentarnych w Izraelu w 1949 dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Ogólnych Syjonistów. W pierwszym Knesecie zasiadał w komisjach spraw zagranicznych i obrony, budownictwa oraz spraw gospodarczych. W kolejnych wyborach ponownie zdobył mandat poselski, a w drugim Knesecie zasiadał w komisjach finansów oraz spraw zagranicznych i obrony. 24 grudnia 1952 roku wszedł w skład nowego rządu Dawida Ben Guriona, ponownie obejmując funkcję ministra przemysłu i handlu.