Atherstone podkreśla przy tym, że okrucieństwo wyrządzone jeńcowi zaszło w złą godzinę, a Ella nie pomyślał o konsekwencjach swojego czynu.
Najazd wikingów na Anglię Kiedy tylko wiadomość o zgonie sławnego wikinga rozeszła się po Skandynawii, jego synowie, zapomnieli o konfliktach między sobą i zjednoczyli swoje siły, postanawiając odpłacić Anglosasom za hańbiące potraktowanie ojca. Zebrali wojowników ochotnych do walki, a na ich wezwanie stawili się wikingowie z Norwegii i Danii, jak również Waregowie ze Szwecji i Rusi. Ośmiu królów i dwudziestu książąt, potomków, krewnych i sprzymierzeńców Ragnara zebrało swoje okręty na Bałtyku, pożeglowało do Anglii i pod miastem York pokonało Ellę, który zginął śmiercią jeszcze okrutniejszą niż ta, zadana Ragnarowi. Wikingowie nie poprzestali jednak na zemście na Elli, ale rozpoczęli rabunek na ogromną skalę. Trzej synowie Ragnara uzgodnili plany, po czym podzielili swoje siły i zaczęli atakować tereny w głębi lądu. Jeden z nich, imieniem Ingwar (albo Ivar) przeszedł przez rzekę Humber i wkroczył do Mercji. Kiedy obległ Nottingham, król Mercji Burrhed poprosił o pomoc władcę Wesseksu, Ethelreda, który na tę wyprawę zabrał ze sobą dziewiętnastoletniego wówczas brata, Alfreda. Anglosasom udało się zawrzeć pokój, zakładający wycofanie się najeźdźców spod Nottingham do Yorku.