portret króla prawdopodobnie zajmował centralną pozycję, a wokół niego wisiały podobizny bankierów. W latach 1785–1788 powstały kolejno portrety José de Toro y Zambrano, króla Karola III, Francisca Javiera de Larrumbe, markiza de Tolosa, hrabiego de Altamira, i jako ostatni portret Francisca Cabarrusa.
Goya został po raz pierwszy przedstawiony Karolowi III w 1779. Monarcha odwiedził wówczas jego madrycki warsztat. Malarz wspomniana o tym spotkaniu w korespondencji ze swoim przyjacielem Martinem Zapaterem. Między tym wydarzeniem a rokiem śmierci króla (1788) brak udokumentowanych referencji o tym, aby Karol III pozował dla Goi. Przy pracy nad portretem dla banku, malarz korzystał zapewne z prac innych nadwornych malarzy, m.in. Antona Mengsa lub malował z pamięci. Goya otrzymał łącznie reali de vellón za portret króla, hrabiego de Altamira i markiza de Tolosa. Wypłaty dokonano 30 stycznia 1787, dlatego najprawdopodobniej portret Karola III powstał w roku 1786. Aureliano de Beruete sugerował, że obraz mógł być namalowany pośmiertnie, jest to jednak mało prawdopodobne ze względu na podobieństwa z portretem Karol III w stroju myśliwskim powstałym ok.