W lutym 1942 roku został zwolniony ze stanowiska, a chorzy psychicznie pacjenci zostali wymordowani.
W 1944 roku Buduls w obliczu okupacji radzieckiej Buduls wraz z rodziną uciekł do Niemiec. Od lipca 1949 roku z ramienia Międzynarodowej Organizacji Uchodźców pracował w zakładzie opiekuńczym i leczniczym Wiesloch koło Heidelbergu. Zmarł w 1954 roku i został pochowany na szpitalnym cmentarzu.
Był autorem biografii Jānisa Poruksa, którego leczył w klinice w Dorpacie.
Odznaczony Orderem Trzech Gwiazd III klasy.
Z małżeństwa z Martą Jursons (1918) urodziło się dwóch synów: Leonids (1920) i Ervīns (1923). Rodzina Budulsa utworzyła fundusz stypendialny jego imienia.
W 1993 roku w Rydze odsłonięto pamiątkową tablicę pod adresem Blaumaņa ielā 12a.
Wybrane prace Laulība un cilvēka dzīves mērķis: bioloģisks un ētisks apcerējums. Rīga: Ed. Zirģelis, 1909 Cilvēka nervi, viņu būve un normālās darbibas. Rīga: RLB, 1910 Poruku Jānis savas garīgās dzīves krēslainās dienās. Rīga: J. Rozes apgāds, 1911 Nervu veselības kopšana. Rīga: Ed. Zirģelis, 1912 К сравнительной расовой психиатрии: диссертация на степень доктора медицины. Юрьев: Э. Бергман, 1914 Beitrag zur vergleichenden Rassenpsychiatrie. 1915 Par alkoholismu. Rīga: RPD Žūpības apkarošanas komis, 1923 Psīchiatrija, vispārīgā daļa.