Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami na Froncie Zachodnim, następnie Froncie Centralnym, walczył w składzie 45 Korpusu Piechoty 13 Armii i 21 Korpusie Piechoty 21 Armii. W sierpniu 1941 walczył w 28 Korpusie Piechoty 21 Armii Frontu Briańskiego, następnie Południowo-Zachodniego, gdzie 15 września 1941 został ciężko ranny. W styczniu 1942 wrócił na front i został dowódcą 8 Dywizji Piechoty w 13 i 48 Armii Frontu Briańskiego, w lutym 1943 walczył na Froncie Centralnym, m.in. w rejonie Małoarchangielska, od czerwca 1943 dowodził 18 Korpusem Piechoty 65 Armii Frontu Centralnego, wyróżnił się przy wyzwalaniu miasta Dmitrowsk Orłowski i w operacji orłowskiej. W 1944 uczestniczył w operacji bobrujskiej, w ataku na Baranowicze, Słonim i Brześć i w operacji brzesko-lubelskiej, brał udział w wyzwalaniu m.in. Osipowicz, Baranowicz, Słonimia i Czeremchy. W lutym 1945 w ramach operacji wschodniopruskiej brał udział w wyzwalaniu Wormditta i Melzaka, a w kwietniu 1945 w zdobyciu Królewca. Od marca do czerwca 1946 wykładał w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od czerwca 1946 do października 1949 dowodził 85 Korpusem Piechoty, w marcu 1950 został zastępcą dowódcy 41 Korpusu Piechoty.