Kiedy powstanie warszawskie powoli zmierzało ku końcowi, przebywał w Brzozówce, kiedy to cały oddział wycofywał się pod naporem sił niemieckich. Po rozkazie dowódcy Grupy „Kampinos” majora Alfonsa Kotowskiego „Okonia” do opuszczenia puszczy, w nocy z 27 na 28 września wraz z oddziałem rozpoczął odwrót podczas ostrzału artyleryjskiego, kierując się na południe w stronę Gór Świętokrzyskich.

Po dramatycznej przeprawie przez rzekę Utratę, pod ostrzałem czołgów, 29 września natknął się na szpicę kawaleryjską „Doliniaków” prowadzącą ośmiu jeńców niemieckich. Dowódca szpicy o pseudonimie „Świerk” wydał polecenie przypilnowania jeńców. W obliczu zbliżającego się wojska niemieckiego musieli wraz z kolegą podjąć decyzję co zrobić z żołnierzami. Stwierdzili, że nie mogą rozstrzelać bezbronnych ludzi, dlatego też wypuścili ich na wolność. Pod Jaktorowem wziął udział w jednej z największych bitew partyzanckich w czasie II wojny światowej na terenach polskich – około 2 tysięcy partyzantów zostało okrążonych przez niemieckie jednostki pancerne.

1945–1989 Po 1945 używał nazwiska Cholewa-Huczyński.

W wieku 29 lat zdał maturę jako ekstern (1951). Dzięki podjęciu studiów na Wydziale Weterynaryjnym SGGW w Warszawie uzyskał zwolnienie z wojska. W ich trakcie pracował w ZOO.