Fort Tigné był również ostatnią wielką konstrukcją militarną, zbudowaną przez Zakon Joannitów.
Po wybudowaniu Fortu Tigné, pobliska Bateria Lembi została wycofana z użytku wojskowego i przekształcona w prywatną rezydencję.
Około roku 1797 padła propozycja zbudowania ufortyfikowanego miasta, zajmującego cały półwysep, z Fortem Tigné jako jego osłoną. Jak było z wcześniejszymi wnioskami z końca XVII i początku XVIII wieku, nic i tym razem nie zmaterializowało się z tego planu.
Francuska inwazja i okupacja mały|Lewa flanka fortu oraz wieża warowna, widok z glacis fortu
Fort przeszedł swój „chrzest bojowy” podczas francuskiej inwazji na Maltę w czerwcu 1798 roku. Był on w tym czasie dowodzony przez bawarskiego Rycerza Zakonu Josepha Marię von Rechberga, i miał załogę złożoną z Cacciatori – ochotniczego batalionu lekkiej piechoty szaserów, bombardierów z okrętu oraz maltańskiej milicji. Fort Tigné był uzbrojony w 28 dział i 12 moździerzy, jak poniżej, lecz tylko 15 dział było zdatnych do użytku: 12 dział 24-funtowych 6 dział 18-funtowych 6 dział 12-funtowych 4 działa 4-funtowe 6 moździerzy strzelających pociskami 6 moździerzy strzelającymi kulami kamiennymi thumb|Sucha fosa Fort Tigné był jednym z kilku ufortyfikowanych miejsc, które próbowały aktywnie przeciwstawić się inwazji.