wojsk pancernych, a od stycznia do maja 1943 zastępcą dowódcy 3 Armii Pancernej Frontu Woroneskiego, 7 lutego 1943 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych, od maja do lipca 1943 był zastępcą dowódcy 57 Armii Frontu Południowo-Zachodniego, a od lipca 1943 do marca 1944 zastępcą dowódcy 4 Armii Pancernej Frontu Zachodniego i Briańskiego. Od marca do października 1944 dowodził 10 Gwardyjskim Korpusem Pancernym, z którym uczestniczył w operacji proskurowsko-czerniowieckiej i lwowsko-sandomierskiej i w wyzwoleniu twierdz w Kamieńcu Podolskim i Lwowie, 2 sierpnia 1944 otrzymał stopień generała porucznika wojsk pancernych, od października 1944 do lutego 1945 był zastępcą dowódcy 4 Armii Pancernej, później ponownie dowódcą 10 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego, wyróżnił się w operacji wiślańsko-odrzańskiej, górnośląskiej i dolnośląskiej, brał również udział w operacji berlińskiej i praskiej. Od marca 1947 do maja 1948 dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi Kijowskiego Okręgu Wojskowego, od maja 1948 do listopada 1950 1 Gwardyjską Zmechanizowaną Armią, od listopada 1950 do czerwca 1953 wojskami pancernymi i zmechanizowanymi Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech, a od czerwca 1953 do lutego 1954 ponownie dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi Kijowskiego Okręgu Wojskowego.