Przed 1920 otrzymał godność ihumena.
5 kwietnia 1920 patriarcha moskiewski i całej Rusi Tichon wyświęcił go na biskupa bielowskiego, wikariusza eparchii tulskiej. Gdy wiosną 1922 władze bolszewickie aresztowały ordynariusza eparchii biskupa Juwenaliusza, Ignacy przejął de facto zarząd administratury, którą miał kierować wspólnie z radą eparchialną i jej przewodniczącym biskupem jepifańskim Witalisem. Latem 1922 Witalis i kapłani służący w cerkwiach Tuły zgodzili się przystąpić do Żywej Cerkwi, a biskup Ignacy musiał opuścić miasto. Udał się do Bielowa, gdzie zorganizował alternatywną radę eparchialną z kapłanów zdecydowanych trwać w Patriarchacie Moskiewskim i skierował do wiernych list pasterski wzywający do niewstępowania do ruchów odnowicielskich. 1 grudnia 1922 zjazd duchowieństwa, które przystąpiło do Żywej Cerkwi, zażądał od biskupa Ignacego zerwania z patriarchą Tichonem lub zaprzestania działalności duszpasterskiej. Pod tym naciskiem hierarcha wycofał się z publicznej działalności, służył jedynie w cerkwi Przemienienia Pańskiego zlikwidowanego monasteru męskiego w Bielowie. Tam też w styczniu 1923 został aresztowany razem ze swoim bratem hieromnichem Jerzym, ihumenem Teodorytem (Liszenką) i J. Sablininą, dyrektorką muzeum, które zajęło dawne budynki klasztorne. Biskup Ignacy został skazany na trzy lata łagru.