Karę odbywał na Wyspach Sołowieckich, a po jej upływie wrócił do Bielowa, gdzie ponownie kilkakrotnie był na krótko aresztowany. Odmówił wyjazdu z miasta i przerwania działalności duszpasterskiej.
26 grudnia 1929 został aresztowany po raz kolejny i oskarżony o działalność kontrrewolucyjną, a następnie w 1930 skazany na trzy lata łagru. Karę odbywał w Ust'-Wymi. Został przedterminowo zwolniony z obozu z uwagi na zły stan zdrowia i w 1932 ponownie zamieszkał w Tule. W roku następnym zastępca locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolita Sergiusz nadał mu godność biskupa skopińskiego, wikariusza eparchii riazańskiej. W 1935 na krótko przeniesiono go na katedrę lipiecką, lecz jeszcze w tym samym roku wrócił do poprzednich obowiązków.
3 lutego 1936 razem z grupą duchownych i świeckich został aresztowany i osadzony na Tagance w Moskwie, oskarżony o kierowanie kontrrewolucyjną grupą kapłanów i zaangażowanych wiernych. Zarzucano mu przyciąganie młodzieży do religii i kierowanie do pracy na parafiach kapłanów powracających z zesłania. Nie przyznał się do prowadzenia działalności kontrrewolucyjnej i zadeklarował lojalność wobec państwa radzieckiego nawet mimo jego antyreligijnych działań. Został skazany na pięcioletnie zesłanie do Archangielska.