Algebry Jordana były stosowane w geometrii rzutowej, teorii liczb, analizie zespolonej, teorii optymalizacji i wielu innych dziedzinach matematyki „czystej” oraz stosowanej, nadal są używane podczas studiów matematycznych i koncepcyjnych podstaw teorii kwantowej.
Geofizyka W 1966 roku Jordan opublikował 182 strony pracy pod tytułem: „Expansion der Erde. Folgerungen aus der Diracschen Gravitationshypothese” (Rozszerzanie się Ziemi. Wnioski z hipotezy grawitacji Diraca), w którym rozwinął swoją teorię, że według hipotezy wielkich liczb Diraca, opisującej trwałe osłabienie grawitacji w całej historii Wszechświata, Ziemia mogła nabrzmiewać do swoich obecnych rozmiarów, od początkowej kuli o średnicy około 7000 km (4300 mil). Teoria ta może wyjaśniać, dlaczego ciągliwa sima, niższa warstwa skorupy ziemskiej, jest stosunkowo jednolitej grubości, podczas gdy nieco wyższy sial jest podzielony na najważniejsze płyty kontynentalne. Kontynenty musiały zaadaptować się, aby dostosować się do stale spłaszczającej się powierzchni kuli, masywy górskie na powierzchni Ziemi, powstały w tym procesie jako zwężające się fałdy dawnej powierzchni.