Kwestia sokratejska, problem Sokratesa – trudność w określeniu spójnej nauki Sokratesa (ok. 470 p.n.e. – 399 p.n.e.), wynikająca ze sprzeczności podstawowych źródeł na jego temat.
Istota problemu W swoich źródłach o Sokratesie pisali Arystofanes (446 p.n.e. – 385 p.n.e.), Ksenofont (ok. 430 p.n.e. – ok. 355 p.n.e.), Platon (427 p.n.e. – 347 p.n.e.) i Arystoteles (384 p.n.e. – 322 p.n.e.), jednak ich świadectwa o Sokratesie nie były spójne. Ksenofont skupiał się na etyce sokratejskiej, pomijając jego metafizykę. Z drugiej strony Platon akcentował metafizykę Sokratesa. Arystoteles z kolei wnioskował, iż Sokrates nie zajmował się istniejącymi ideami. Dodatkową trudność stanowi fakt niemożliwości dotarcia do prawdy o Sokratesie „historycznym”.
Próby rozwiązania Tradycyjna próba rozwiązania problemu, nie lekceważąc żadnego ze źródeł ujmuje, iż Platon z wyjątkiem wczesnych pism (Obrona Sokratesa), posługując się Sokratesem wygłaszał w swoich dziełach własne poglądy.